پذیرش اینکه همه چیز تو عالم ، حتی نحوه ی بستن بند کفشات ، طبق اصل احتمالات بنا شده آدمو یه حالتی میکنه.

البته این پذیرشه هم به میزان منطقی بودنت که به صورت تصادفی،کاملا تصادفی،از والدینت به ارث بردی برمیگرده . لازم نیست که توضیح بدم منطق هم مثل بسیااااری از خصوصیات موجودات زنده به شکل کد های ژنتیکی از تلاقی سلول هایی که تو یه روز تصادفی و طی تقسیمی بر مبنای تصادف به وجود اومدن و تصادفا تو دوره ی کوتاه عمرشون به همدیگه برخوردن،به نتاج منتقل میشه و تو حاصل اینهمه تصادفی

+ یکم پیچیده شد،نه؟! 

این روزها نگاه خدارو بیشتر میشه حس کرد،چقدر

+ عاشق این ماهم

و عاشق خودم وقتی این مدلی مطیع میشم و

دوست داشتنی

و باااااز نوستالوژی و باز....

اینا که همه چیو به  کشیدن که

امروز ، من ، زندگی ...

اهوووم.. چه ترکیب جالبی

چی میشد اگه تو جاده ی زندگی یه فرعی میپیچید به سمت گذشته

یه دو سه تا امتحانو نافرم گند زدم ، اون یکی هم امید چندانی بهش نیست،در مورد سه تای

بعدی هیچ تضمینی وجود نداره

+در مجموع همه چیز رو هواست ، مام اون بالا تا فرانرسیدن زمان گریه داریم حال میکنیم با همه چیز

میگه : تو لحظه زندگی کن ...

ولی یه مشکلی هست این وسط ، می دونی مرز بین گذشته و آینده یکم زیادی باریکه  

یا حداقل من توش جا نمی شم

کسی از الیاس و دارودستش خبری نداره

+ بیابان را سراسر مه گرفتست

اوهووووم